صبح صالح ( مترجم : رحيمى نيا )
117
فرهنگ نهج البلاغه ( فارسى )
پوست ) . ( 2058 ) عَبَالَة : درشتى ، سنگينى و گرانى . ( 2059 ) يَسْمُو : بالا مىرود ، اوج مىگيرد . ( 2060 ) خُفُوفاً : سرعت و سبكى . ( 2061 ) دَفِيفا : از نزديك زمين پرواز كردن . ( 2062 ) نَسَقَهَا : آن را مرتب كرد . ( 2063 ) الاصَابِيغ : جمع « اصباغ » ، رنگها . ( 2064 ) الْقَالَب : ظرفى كه فلزات گداخته را در آن مىريزند تا بر اساس آن چيزهاى مشابهى را درست كنند . ( چون هر دسته از پرندگان از نظر رنگ و شكل با هم مشابه هستند گوئى همه در يك قالب ريخته شدهاند ) . ( 2065 ) طُوِّقَ : بر گردنش طوقى قرار داد . يعنى چون تمام بدن پرنده به جز گردنش داراى يك رنگ است مثل اين است كه بر گردنش طوقى قرار داده شده است . ( 2066 ) التَنْضِيد : نظم و ترتيب . ( 2067 ) اشْرَجَ قَصَبَهُ : بالهايش را ( بر اساس كوتاهى و بلندى ) مرتب و منظم كرد و داخل يكديگر نمود . ( 2068 ) دَرَجَ : حركت كرد ، راه رفت . ( 2069 ) سَمَا بِهِ : آن را بالا برد . ( 2070 ) مُطِلًّا عَلَى رَاْسِهِ : مشرف بر سرش . ( 2071 ) الْقِلْع : بادبان كشتى . ( 2072 ) الدَارِىّ : منسوب به « دارين » ، ( نام بندرى است ) ، ملوانى كه مسئول بادبان است . ( 2073 ) عَنَجَهُ : آن را گرفت و بالا برد . ( 2073 ) النُوتِىّ : ملوان ، ملاح . ( 2073 ) يَخْتَالُ : تكبر مىكند . ( 2074 ) يَمِيسُ : با تكبر و غرور راه مىرود . ( 2074 ) زَيَفَانِهِ : خراميدنش . ( 2075 ) يُفْضِى : جماع مىكند ، مىآميزد . ( 2076 ) يَؤُرُّ : آميزش مىكند . ( 2076 ) مَلَاقِح : اعضاى تناسلى ، وسايل لقاح . ( 2077 ) ارَّ الْفُحُولِ : ( آميزش كرد مانند ) آميزش حيوانات نر . ( 2078 ) المُغْتَلِمَة : شهوتران . ( 2079 ) الضِرَاب : آميزش نر با ماده . ( 2080 ) عَلَى مُعَايَنَةٍ : با مشاهده و تجربه . ( 2081 ) تَسْفَحُهَا : آن را ( اشك ) مىريزد . ( 2082 ) ضَفّتَى جُفُونِهِ : دو گوشه پلكهايش . ( 2083 ) تَطْعَمُ : مىچشد .